Dit begon niet als een bedrijf.
Het begon met een vraag.

Mijn naam is Linda Bujitu, oprichter van Grenzen & Groei.

Grenzen & Groei is ontstaan vanuit mijn eigen levensverhaal. Vanuit mijn ervaring met grenzen, familie, emotionele afwezigheid, pleasen en het steeds opnieuw leren kiezen voor mezelf. Ik heb zelf jarenlang moeten leren wat het betekent om grenzen te stellen.

Waar het voor mij begon

Ik ben opgegroeid in een gezin waarin gehoorzaamheid en respect voor je ouders belangrijke waarden waren. Als kind was er niet altijd ruimte om je eigen mening te geven wanneer die niet overeenkwam met wat er van je werd verwacht. Als een ouder iets zei, deed je dat.

Nee zeggen was niet vanzelfsprekend. Weerstand bieden ook niet. Je leerde vooral om je aan te passen, rekening te houden met anderen en te doen wat er van je werd verwacht.

Daarnaast heb ik emotionele afwezigheid ervaren. Je kunt als kind opgroeien met mensen om je heen en je toch emotioneel alleen voelen. Wanneer er weinig ruimte is om te praten over wat je voelt, wanneer je niet gewend bent om steun te vragen of wanneer je leert dat je moeilijke dingen vooral zelf moet dragen, neem je dat soms mee naar je volwassen leven.

Ik merkte dat zelf ook. Wanneer het minder met mij ging, vond ik het niet altijd gemakkelijk om dat met anderen te delen. Niet omdat ik geen behoefte had aan steun, maar omdat ik niet gewend was om die ruimte vanzelfsprekend te ervaren.

Mijn empathie werd soms mijn valkuil

Ik ben van nature een heel empathisch persoon. Ik voel veel aan bij anderen en wil graag helpen. Ik kan me goed verplaatsen in wat een ander voelt en nodig heeft. Dat is een mooie eigenschap, maar ik heb geleerd dat empathie zonder grenzen ook een valkuil kan worden.

Je begrijpt de ander zo goed dat je jezelf vergeet.
Je voelt wat iemand nodig heeft.
Je wilt helpen.
Je wilt niemand teleurstellen.
Je houdt rekening met iedereen.
En ondertussen raak je steeds verder verwijderd van jezelf.

Dat was een patroon dat ik moest leren herkennen en doorbreken.

Grenzen stellen veranderde mijn leven

Op een gegeven moment ben ik bewust mijn grenzen gaan aangeven. En dat was niet altijd gemakkelijk. Want wanneer je jarenlang gewend bent om mee te bewegen, kan een grens ineens voelen alsof je iets verkeerd doet.

Ik voelde soms schuld. Ik vroeg mezelf af of ik niet te streng was. Of ik niet te veel vroeg. Of ik niet egoïstisch bezig was.

Maar naarmate ik mijn grenzen vaker ging aangeven, gebeurde er iets wat ik niet had verwacht. Ik kreeg rust. Ik voelde me beter in mijn vel. Ik had minder behoefte om mezelf voortdurend uit te leggen. Ik kon me beter focussen op de dingen die voor mij belangrijk zijn. En misschien nog belangrijker: ik begon mezelf steeds meer te vertrouwen.

Maar grenzen stellen heeft ook een andere kant. Sommige mensen passen namelijk niet meer bij de versie van jou die voor zichzelf begint te kiezen. Ik heb daardoor ook mensen moeten loslaten.

Dat is pijnlijk, zeker wanneer het om mensen gaat die dichtbij je staan. Ook binnen familie kunnen relaties veranderen wanneer jij niet langer beschikbaar bent om voortdurend te geven, te dragen of aan verwachtingen te voldoen.

Sommige mensen waren gewend om veel van mij te krijgen.
Mijn tijd.
Mijn energie.
Mijn aandacht.
Mijn hulp.

Wanneer je dan ineens grenzen stelt, verandert de dynamiek. En soms ontdek je dan dat iemand vooral aanwezig was zolang jij bleef geven. Dat inzicht kan pijn doen.

Maar iemand loslaten die voortdurend over jouw grenzen heen gaat, is niet hetzelfde als iemand in de steek laten. Soms is iemand loslaten juist een manier om jezelf niet langer in de steek te laten.

Voor jezelf kiezen is niet egoïstisch

Dat is misschien wel een van de belangrijkste dingen die ik heb geleerd. Voor jezelf kiezen betekent niet dat je geen rekening meer houdt met anderen. Het betekent dat je jezelf ook meeneemt in je keuzes. Ook in familie. Ook in vriendschappen. Ook in relaties. Ook op je werk.

Je mag nee zeggen. Je mag aangeven wat voor jou niet goed voelt. Je mag afstand nemen van situaties waarin je voortdurend over je eigen grenzen heen gaat. En je mag mensen loslaten wanneer een relatie structureel ten koste gaat van jouw welzijn.

Dat maakt je niet egoïstisch. Het betekent dat je verantwoordelijkheid neemt voor jezelf.

Had ik het maar eerder gedaan

Als ik eerlijk ben, denk ik soms: had ik dit maar eerder geleerd.

Want iedere keer dat ik uiteindelijk mijn grens aangaf, voelde ik misschien eerst schuld of twijfel. Maar daarna kwam steeds vaker dat gevoel van: waarom heb ik dit niet eerder gedaan?

De rust die ik nu ervaar. De ruimte in mijn hoofd. Het beter in mijn vel zitten. De focus op wat voor mij belangrijk is. Dat gun ik andere mensen ook. Niet iedereen hoeft jaren over zijn grenzen heen te gaan voordat hij ontdekt dat het anders kan.

Daarom deel ik op Grenzen & Groei mijn ervaringen, inzichten en de kennis en onderzoeken die ik doe rondom grenzen, patronen, emotionele afwezigheid en persoonlijke groei. Ik wil mensen helpen om eerder te herkennen wanneer ze zichzelf verliezen in het zorgen voor anderen. Om te leren luisteren naar hun eigen behoeften. Om grenzen te leren stellen. Om oude patronen te doorbreken. En vooral om te ontdekken dat het nooit te laat is om voor jezelf te kiezen.

Je hoeft niet te wachten tot je helemaal op bent. Je hoeft niet eerst toestemming te krijgen. En je hoeft jezelf niet kleiner te maken zodat anderen zich comfortabel voelen.

Het is nooit te laat om een grens te trekken.
Het is nooit te laat om jezelf terug te vinden.
En het is nooit te laat om voor jezelf te kiezen.

Dat is wat ik met Grenzen & Groei wil meegeven. Grenzen leren. Patronen doorbreken. Jezelf terugvinden.

Want groei doet pijn. Maar blijven waar je jezelf steeds opnieuw verliest, doet meer pijn.